محمد بن هندوشاه نخجوانى
256
دستور الكاتب في تعيين المراتب ( فارسى )
چنين فيضى در حق ما ارزانى داشت كه از ميامن آن مملكت ايران زمين مسخر فرمان قضاء مضا و محكوم احكام قدر تقدير « 1 » ما « 2 » باشد « 3 » و فتّاح باستحقاق چنين فتحى كرامت كرد « 4 » كه ابواب دولتهاى بىانتها « 5 » و سعادتهاى بىانقضا بر ما گشاده گشت و روزبروز مبشران تاييدات ربّانى بفتح مملكتى ديگر بشارتى مجدد « 6 » مىرسانند « 7 » و بتسخير ولايتى ديگر اشارتى « 8 » موكد مىكنند شكر اين نعمت تا مستجلب مزيد « 9 » باشد بر ذمّت همت واجب شد ( * ) و لئن شكرتم لا زيدنكم و تحدث بذكر آن از لوازم آمد « 10 » و امّا بنعمة ربك فحدّث و حمد اين عطيت تا مستعقب دوام گردد فريضه و متحتم گشت بالحمد و الشكر تدوم « 11 » النعم و اجل « 12 » انواع شكر آن دانستيم « 13 » كه به حكم اعملوا آل داوود شكرا وظيفهء شكر را از طريق عمل ( * ) مباشر شده « 14 » بعالميان نماييم « 15 » و متعطشان بوادى بيدادى و برارى غمخوارى را از سلسال زلال نصفت و عذوبت عين الحيوة
--> ( 1 ) - ث : قدير . ( 2 ) پ : حذف شده . ( 3 ) - آ ب ت ج : شد . ( 4 ) پ : حذف شده . ( 5 ) ج : بىاندازه - در حاشيه - بىانتها - افزوده . ( 6 ) ج : حذف شده . ( 7 ) - آ ب : رسانيد ، ت ج : رسانيد . ( 8 ) ت : ديگر - افزوده . ( 9 ) پ ج : بقا . ( * 10 ) - پ ج : حذف شده ( 11 ) - پ : يدوم . ( 12 ) - پ : حذف شده . ( 13 ) - پ : دانستم . ( * 14 ) - پ ج : حذف شده ، آ ب ت : شويم و . ( 15 ) - پ : حذف شده .